lopendstilstaan » inspirajohn » LEEF! | Op de Camino de Santiago

LEEF! | Op de Camino de Santiago

Gepubliceerd op 14 april 2019 om 10:09

Inmiddels alweer 2 weken thuis van een mooie, en in momenten zeer heftige, empowerment reis voor jongeren uit de regio Amsterdam, naar Santiago de Compostela. Ook wel de Camino genoemd. De Camino Blues (het gevoel van 'the day after') maakt inmiddels langzaam plaats voor nieuwe energie, om nieuwe stappen te zetten. Met de ervaring van de afgelopen reis in mijn rugzak. Altijd weer een rare gewaarwording. Dat thuiskomen van zo'n intensieve reis. Het is vooral wennen aan weer geland zijn in mijn oude, vertrouwde wereldje. Dat gewoon doorgaat zoals ik het voor mijn vertrek achterliet. Dan is er de eerste paar dagen vooral heimwee naar de vrijheid, rust en het avontuur van onderweg zijn met mijn persoonlijke rugzak.

 

Eén van de thema's onderweg voor de jongeren was 'beren op de weg'. Met als vraag welke obstakels wil jij doorbreken? Welke hardnekkige (denk en doe) patronen wil jij veranderen? Daarvoor kregen ze allemaal een houten pijl waarop zij al hun obstakels, hindernissen en patronen konden opschrijven. Met als afsluiter een uitdagende pijlbreeksessie om hun pijl te breken ... op hun keel! Een zeer intense metafoor voor de stap zetten op weg naar je doel, dwars door je obstakels heen. Op een magische plek bij Kaap Finisterre. En omdat ik er toch was, heb ik ook maar gelijk een eigen thema aangepakt en symbolisch doorbroken ;-) Ik wil blijven ondernemen met hart & ziel. Vooral blijven doen waar mijn hart een sprongetje van maakt. Waar ik blij van word.

 

Op de eerste wandeldag werd ik al direct uitgedaagd door mijn brein. Na een mooie, lange en vermoeiende etappe van 25 km kwamen we aan bij de brug en het stuwmeer van Portomarin. Mijn eerste ingeving was 'Ik wil in het meer springen!'. Ik wilde verkoeling. Mijn brein antwoordde gelijk 'Nee joh, niet doen, kan je niet maken, is gevaarlijk, wat als er iets met de jongeren gebeurt, wat zullen ze wel niet denken, enzo'. Allemaal beperkende gedachten. Een begeleider zei heel synchroon 'John, zullen we hier gaan zwemmen?'. Dat liet ik me geen tweede keer zeggen. En dus luisterde ik niet meer naar mijn brein en ging het avontuur aan. Hup, wandelkleding uit en het ijskoude water in. Ik voelde me in één klap 'alive', zowel mijn body als mijn mind. Heerlijk. De meeste jongeren gingen ook het water in. Het was één van de mooiste ervaringen onderweg. In het hier en nu zijn en bewust doen wat mijn hart me ingaf.

 

Op dag 6 bereikten we de gemeentesteen van Santiago de Compostela. De tocht zat er bijna op, met het doel in zicht. Opeens zetten de jongeren op hun speaker keihard 'LEEF!' van Dré Hazes op. Met zijn allen zongen we uit volle borst 'Leef, alsof het je laatste dag is, leef, alsof de morgen niet bestaat, leef, alsof het nooit echt af is, leef, pak alles wat je kan en ga ... a ... a ... a! Het raakte me, zo in het hier en nu gehoor geven en je diepste zielsverlangen. Het ontroerde me. Een begeleider liet haar tranen de vrije loop en deelde dit met de groep. Zo mooi, zo intens ... dit is leven.

Tijdens het toetje, de etappe van Cee naar Finisterre kwamen we langs een prachtig mooi strand. Het was schitterend weer en deze locatie kwam zo uit een film of poster. Een aantal jongeren volgende hun hart, pakte het moment. Ze luisterden niet meer naar ons, alleen naar zichzelf. Best lastig soms. Binnen no time doken ze de zee in en genoten als een kind. Zo puur. Samen met een andere begeleider konden we het niet laten om erin ook in te duiken. Wat een feest, en ook weer koud. Ik voelde me weer 'alive'. Na het zwemmen waren ze vol verwondering schelpjes aan het zoeken op het strand. Als een kind zo blij. Dit is in het hier en nu zijn. Dit is vrijheid. Dit is bewust in actie komen in het moment. Dit is leven. Dit zijn kansrijke jongeren!

 

En dan natuurlijk het pijlbreek moment in Finisterre. Het eind van de wereld, waar een avontuurlijke stap werd gezet naar een nieuw begin. Voor mij altijd een super vette ervaring. Op het moment dat de jongeren daar de keuze maakten om de pijl te breken op hun keel manifesteerde zich bij iedereen het leven. Alle gevoelen en emoties komen dan naar boven. Geen ontsnappen aan. Verdriet, pijn, boosheid, twijfel, angst, onzekerheid en vooral levenskracht. Een deelnemer gaf aan vorig jaar nog dood te willen. Nu ging ze dwars door haar obstakels heen. Brak de pijl zo krachtig. Zo 'alive'. Wat een powerrr!

 

Dat hebben de jongeren me weer eens laten zien. Ze leven in het moment. Ja, met (enorme) pieken en (enorme) dalen. Van boos naar blij in een split second. Van verdriet naar plezier zonder dat ze het zelf in de gaten hebben. Soms poeslief en dan weer onhandelbaar. Maar altijd 'alive', in het moment en geen angst om te doen wat hun hart hun ingeeft. Bereid om zichzelf te ontdekken, commitment om zichzelf te zijn. Om het avontuur met zichzelf aan te gaan. Dan leef je!

En die 'formule' is eigenlijk super eenvoudig: kom tot rust, bepaal je richting en loop jouw authentieke route ... onderweg naar Santiago de Compostela!

 

buen camino


«   »